Oglądając płatki róży

Czas leci jak nieubłagany. Życie płynie, a dni spędza się na niczym. Na prawdę łatwo wpaść w monotonię. Choć u mnie względnie dzieje się nawet sporo i moje życie bywało mniej ciekawe, niż teraz, czuję się znudzona wszystkim do reszty. Szczerze mam nadzieję, że to przez tę pogodę. Że powodem jest ta cała zimowa chandra, albo to, że znowu jestem chora i że to niedługo przejdzie.

Ja jestem trochę świeżej po walentynkach, niż zapewne wszyscy. Obchodziłam je w sobotę. Dostałam dzień wolny przeznaczony na spędzenie ze mną, przyrządzony na tę okazję obiad oraz różę. Ja podarowałam cukierki w własnoręcznie zrobionym, odświętnym pudełku. Dzień był bardzo udany. Choć wydaje się taki coraz mniej z perspektywy czasu. I mimo wszystko nie jest idealnie. Choć mogłoby być.

Biorę się za drugą połowę zaczętego już "Innego świata". Książka duża, tematyka być może zniechęcająca. Ale chciałam ją przeczytać, nie tylko dlatego, że powinnam. Upamiętnia ona los i opowiada historię kruchego życia setek tysięcy niesprawiedliwie uwięzionych ludzi. Strasznie poruszają mnie tego typu historie wojenne. Ludzie w tamtych czasach przeżywali ot tak coś, czego my nie potrafimy sobie dziś wyobrazić. Żyli w na prawdę innym świecie.

Dorzucam też nowo poznaną piosenkę. Od razu mi się spodobała. Jest taka na luzie i mimo braku jakiegoś szybkiego tempa, wcale nie jest nudna, a mi poprawia humor :)

Trzymajcie się ciepło, choć to dzisiaj trudne :)